De wonderen zijn de wereld nog niet uit
IngezondenHEILOO - “Meer dan 50 jaar geleden verloor mijn vader twee gouden ringen, waaronder zijn trouwring. Alles hadden we afgezocht, maar ze werden nooit meer gevonden. Hij droeg eerst zijn trouwring en erboven een andere ring. Dus ze moesten samen óf ergens afgelegd, óf tegelijkertijd verloren zijn.
We hebben met mijn broer en zussen voor hun 25ste huwelijksdag nieuwe trouwringen cadeau gegeven, want hij vond het vreselijk geen trouwring meer om te hebben. En toen kreeg ik 8 april jl. een appje van mijn vriendin met de tekst: ‘Je ouders waren toch 18 april getrouwd?’ Ik schreef terug: ‘Ja’. ‘Nou, dan heeft mijn schoonzus de trouwring van je vader gevonden.’
De familie Meijer woonde twee huizen naast ons, en hun zoon woont er nog steeds met zijn vrouw. Vroeger hielpen mijn vader en buurman Meijer elkaar altijd met klusjes. Beiden hadden toentertijd ook een groentetuin. Jos en Marie José waren aan het tuinieren en zij heeft de ring gevonden. Ze zei nog tegen haar man: ‘Weet jij waar dit ringetje van is?’. Bij inspectie zagen ze dus de datum 18-4-1950 en de naam Jo erin staan, de naam van mijn moeder. Ik ben er meteen naartoe gereden. Ik had dezelfde dag op Facebook nog een oproepje geplaatst met de vraag wie er een metaaldetector had. Bart Oostindie kwam dezelfde avond nog om het stukje af te zoeken om de andere ring ook nog te vinden. Helaas is die niet gevonden.
Maar het voelde als een seintje van boven. 18 april zouden ze 76 jaar getrouwd geweest zijn. De 70 hadden ze liefdevol gehaald, en ze hebben ook 70 jaar in de Butterlaan gewoond. De ring had al die jaren onder het zand gelegen. Nu is hij bij de juwelier om hem weer op te laten knappen, maar wat was het een bijzondere dag en vondst. Zo blij mee!”
- Marianne Disseldorp
