Hoe zit het met het Italiaanse voetbalgevoel?

Italië staat bekend als land waar sport onderdeel is van de cultuur. Voetbal is zonder meer de populairste sport om te beoefenen. Bovendien is de voetbalsport onderdeel van de Italiaanse cultuur dat voor verbinding zorgt, maar ook voor rivaliteit. Italianen die naar het voetbalstadion gaan, zitten vol met passie voor hun eigen club. Dat is te merken in het stadion, maar ook thuis op de bank is de spanning voor de Italianen voelbaar bij het kijken naar wedstrijden op televisie. Uiteraard vaak met de voorspelling dat de eigen club gaat winnen.

Trots op de eigen voetbalclub
In Italië zijn de supporters trots op hun eigen voetbalclub en dat is doorgaans de club van de stad, waarin zij wonen. Hoewel er wat dat betreft in Milaan twee concurrerende voetbalclubs zijn, namelijk AC Milan en Inter Milano (voorheen Internazionale). Deze clubs spelen in hetzelfde stadion, maar er heerst tussen de supporters een grote rivaliteit. Een Italiaan in Milaan wordt wat dat betreft met een rood gekleurd hart (AC Milan) of blauw gekleurd hart (Inter Milano) geboren.

Strijd tussen noord en zuid
Het Italiaanse voetbalgevoel komt niet alleen duidelijk naar voren als AC Milan tegen Inter Milano speelt. Dat is namelijk ook sterk aanwezig als er clubs uit het noorden tegen clubs uit het zuiden van Italië spelen. Het heeft in het verleden bijvoorbeeld lang geduurd voordat een club in Zuid-Italië kampioen is geworden. Het eerste kampioenschap veroorzaakte dan ook een gigantisch volksfeest in Napoli. Dat gebeurde in 1986 nadat SS Napoli kampioen werd, waarin Diego Maradona een grote rol heeft gespeelt. Niet alleen in Napoli was het feest, maar ook in de rest van Zuid-Italië voelde het kampioenschap aan als een eigen overwinning. Het grote volksfeest liet zien dat er heel veel frustratie uitkwam voor alle keren dat er niets werd gewonnen.

Emoties rondom Italiaans elftal
Het Italiaanse voetbalgevoel is elke keer weer anders. Naast dat de wedstrijden in de Serie A spannend zijn en emoties oproepen als een voorspelling goed uitpakt, geldt dat ook voor wedstrijden die het Italiaanse elftal speelt. Er is rivaliteit tussen supporters van clubs onderling en tussen noord en zuid, maar als het Italiaanse elftal speelt, is er meer eenheid. Dat is echter niet altijd het geval geweest. De saamhorigheid was er wel nadat Italië in 1982 in Spanje tot wereldkampioen werd getroond, maar acht jaar later was daar weinig meer van te merken. Het WK Voetbal vond in 1990 in Italië plaats en het nationale elftal wist het tot de halve finales tegen Argentinië te schoppen.

Eigen spelers uitfluiten
Het eenheidsgevoel was tijdens de halve finale van het WK ver te zoeken en de supporters van Napoli keerden zich zelfs tegen het Italiaanse elftal. Dat was onder meer te danken aan de opstelling van Italië met voornamelijk spelers van Milano en Torino. Bovendien speelde Maradona in het Argentijnse elftal. De wedstrijd zelf eindigde in een gelijkspel, waarna strafschoppen de uiteindelijke winnaar aanwezen. Het bijzondere van de strafschoppenserie is dat zeventigduizend Napolitanen niet voor Italië waren. Alle aanmoedigingen gingen uit naar de ’eigen’ Maradona. Dat is natuurlijk bizar en laat maar weer eens zien dat het voetbalgevoel in Italië echt alle kanten op kan gaan. De arme Donadoni van het Italiaanse elftal werd uitgefloten door het eigen publiek en miste wellicht daardoor de strafschop. In 2006 is Italië overigens wel weer verder gekomen in de eindstrijd en heeft zelfs het WK gewonnen. Op dat moment was het Italiaanse team samengesteld uit spelers van clubs uit zowel het noorden als het zuiden van Italië. Overigens zijn het nu nog altijd de clubs uit het noorden die tot de top van de Serie A behoren, zoals clubs als AC Milan, Inter Milano net als Juventus.