“Ik ben een Forester”

HEILOO - Veel aandacht in de Uitkijkpost voor de 80ste verjaardag van De Foresters, de niet meer weg te denken voetbalclub in ons dorp. In deze uitgave van de krant krijgen een viertal Foresters leden het woord om hun ervaringen en herinneringen met ons te delen. Maar eerst wat feitjes op een rij.

“Wij zijn de egels” 
Voetbalvereniging HSV bestond al sinds 1930, maar de niet katholieke spelers wilden na de oorlog ook een eigen vereniging. Na een advertentie in De Uitkijkpost reageerden er 34 mensen die op 2 april 1946 samen kwamen in het huidige Herberg Jan, zij wilden een nieuwe club. De naam werd bedacht door de toenmalige voorzitter W. Bruul. Foresters klonk sportief en internationaal en het paste goed bij de bosrijke omgeving van Heiloo en er was natuurlijk de verbinding met de familie van Foreest. De spelers werden later ook wel de egels genoemd toen ze aan de Belieslaan op ‘De Egelshoek’ gingen spelen. Deze naam is in de loop van de tijd gegroeid binnen de club, o.a. bij jeugdteams zoals “Super Egels” en is gewoon blijven hangen als een soort geuzennaam. Een egel symboliseert een lastige, vechtende tegenstander, precies wat je op het veld wilt zijn.

Peter Vennik:
“Ik was als speler snel, onvoorspelbaar en nonchalant”
Peter Vennik krijgt het woord en praat zeer bevlogen over zijn tijd bij De Foresters. Hij is in 1966 op 8-jarige leeftijd lid geworden. Maar hij speelde al eerder met de bal. Zijn ouders hadden echter grint voor hun sigarenwinkel liggen, een gevaar voor de klanten want de techniek van Peter liet nog te wensen over. Op verzoek van zijn moeder mocht hij daarom al op jongere leeftijd meetrainen op de velden met Montest Kossen als trainer. ”Ik kwam dan bekaf thuis van zo’n training met de mededeling dat ik in een uur tijd bijvoorbeeld 3x de bal had aangeraakt. Een prestatie van formaat tussen al die grote jongens”, zo weet Peter zich te herinneren. Hij speelde bij de pupillen in de spits, daarna middenvelder om uiteindelijk in de hoofdmacht linksbuiten te worden. “Ik was redelijk snel en een tikkie onvoorspelbaar voor de tegenstander en soms iets te nonchalant, vrees ik”.

“Ik was geen kopper en maakte nooit een sliding”
Peter heeft dierbare herinneringen aan Bonnie Bult, die gestrikt werd om alle jeugdspelers bij de club te trainen op de woensdagmiddag. Vele generaties in Heiloo hebben van hem voetbal leren spelen. “Een zeer aimabele man die bij Alkmaar 54 had gespeeld en in Heiloo was komen wonen”, zo vertelt Vennik. Absoluut hoogtepunt in de jeugd was het kampioenschap van de A-junioren in de hoofdklasse in 1976 om vervolgens uit te mogen komen in de interregionale afdeling. Dat had de club nog niet eerder meegemaakt. Ze hadden dan ook een goed elftal en meerdere spelers werden geselecteerd in vertegenwoordigende elftallen, zoals het Noord Hollands jeugdteam.
Uiteindelijk kwam Peter in het 1e elftal terecht met naar zijn zeggen twee handicaps: “Ik was geen kopper en ik heb tot op de dag van vandaag nog nooit een sliding gemaakt. Ik scoorde overigens tijdens mijn debuut in het 1e wel met mijn hoofd maar dat kwam omdat de bal tegen mijn hoofd werd aangeschoten en toen was er dus geen ontsnappen aan”. Na enkele jaren in de selectie te hebben gespeeld, week hij voor zijn studie uit naar de hoofdstad waar hij weer in het rood-wit speelde bij OVVO. Bij terugkeer vonden de jeugdspelers van weleer elkaar weer in een lager seniorenteam, het 3e elftal waarmee jaar op jaar het kampioenschap kon worden gevierd.” Ik herinner mij vooral de ‘top’ wedstrijden tegen ADO20 die allesbeslissend waren omdat beide teams alle overige wedstrijden eenvoudig wonnen. De duels tussen ene ‘Spijker’ en onze Kees Zwaan pakten in ons voordeel uit. Er werd wederom op hoog niveau gespeeld”, aldus Vennik.

“Je maakt heel veel vrienden”
Er schiet hem toch nog een anekdote te binnen: “Tijdens een lange vorstperiode kwam Ajax 1 een keer een oefenwedstrijd spelen tegen ons. Tscheu la Ling, Lerby en Arnesen stonden daar toen in de basis en toen merkte je pas wat voor een verschil dat maakte met ons amateurniveau. Ruud Krol was geblesseerd die dag maar kwam wel kijken. Hij dacht gratis naar binnen te wandelen maar had buiten de kassaman en ballenoppomper Jan Ideco gerekend die hem staande hield. Krol zei ‘maar ik ben Ruud Krol’ waarop Jan de historische woorden sprak: ‘dat kan iedereen wel zeggen’. Krol voldeed sportief de entree kosten. Dat soort verhalen zijn goud waard”.
De club heeft een belangrijke rol gespeeld in zijn leven. ”Terugkijkend heb ik degradaties en kampioenschappen meegemaakt maar de grootste verrijking blijft toch de verscheidenheid aan mensen die je tegen bent gekomen en die mij mede hebben gevormd. Een groot deel van mijn huidige vriendenkring heb ik bij de club ontmoet”, zo besluit Peter zijn warme verhaal over zijn Foresters verleden.

Colin Wilvers:
“Geen fratsen, gewoon staan!”
De tweede Forester die het woord krijgt, is Colin Wilvers. Geboren en getogen in Heiloo begon hij zijn voetbalcarrière bij HSV, jawel. Na een periode bij AFC ’34 kwam hij op 16-jarige leeftijd, in 1987, terecht bij De Foresters. Daar groeide hij uit tot een vaste waarde in het eerste elftal, waar hij maar liefst 17 jaar lang speelde als voorstopper of laatste man. “Ik heb een hoop doelpunten van de tegenpartij weten te voorkomen. Ik had misschien geen fluwelen techniek, maar ik stond mijn mannetje wel. Ik stond er altijd,” vertelt Colin nuchter. Bescheiden als hij is, zal hij het zelf niet snel zeggen, maar voor het eerste elftal was hij zonder twijfel een rots in de branding.

“Kampioenschappen en krakers” 
Zijn mooiste herinneringen bewaart hij aan de drie kampioenschappen die De Foresters destijds wist te veroveren in de amateurklassen. Ook de spannende promotiewedstrijden staan hem nog helder voor de geest. Toch springen de derby’s tegen HSV er voor hem echt uit: “Prachtige wedstrijden, veel publiek en altijd een gelijkwaardige strijd,” vertelt hij enthousiast. En ook een wedstrijd tegen het tweede team van Ajax met o.a. Finidi George en Kanu in 1994 behoort tot zijn persoonlijke hoogtepunten.

“Eens een Forester, altijd een Forester”
Een jubileum is natuurlijk niet compleet zonder een wens voor de club. Colin hoeft daar niet lang over na te denken: “Ik gun iedereen die bij De Foresters speelt een net zo mooie tijd als ik heb gehad, samen met mijn vrienden en teamgenoten.
In april 2006 nam Colin afscheid in een wedstrijd tegen HSV, maar de band met zijn oude teamgenoten is altijd gebleven. Nog regelmatig ziet en spreekt hij de inmiddels 50-plussers van toen, waarbij de mooiste herinneringen steevast weer boven komen. Colin zal altijd een Forester blijven, alleen niet meer in het veld.

Dennis Dijkhuis:
“Een heel leven bij Foresters”
Als je de (oud-)spelers van De Foresters hoort praten over hun club, dan valt onmiddellijk op dat het niet puur en alleen over voetballen gaat, maar ook veel over de sociale impact en vriendschappen die ontstaan.

Dennis Dijkhuis vertelt dan ook zeer bevlogen over zijn herinneringen aan zijn club. “Ik ben vanaf mijn zesde jaar opgegroeid bij De Foresters, ik speelde bij de jeugdteams om uiteindelijk door te stomen naar het eerste, daar heb ik circa twintig jaar gespeeld, nu speel ik alweer vijftien jaar in een vriendenteam, met ook nog een aantal oud-eerste elftal spelers”. Kortom, zijn leven lang is Dennis een Foresters egel.

“Ze hadden vertrouwen in een jonge aanvoerder”
Als debutant op 16-jarige leeftijd maakte Dennis zijn eerste minuten in het 1e elftal waarna hij tot zijn 36e in de hoofdmacht bij Foresters speelde. Dit deed “Dijkie” (zoals Dennis in het veld altijd werd genoemd) vooral in de spitspositie met een goed spelinzicht.
Er werden met Dennis in zijn periode meerdere kampioenswedstrijden gespeeld, waarvan die in 1997 een hoogtepunt was voor Dennis. Hij werd door trainer Fred Bisschop aan het begin van het seizoen op 23-jarige leeftijd als relatief ‘jong broekie’ als aanvoerder aangesteld, alles viel dat jaar op zijn plek en leidde tot een zeer succesvol seizoen en uiteindelijk het kampioenschap. Een andere fantastische belevenis was de wedstrijd op het ‘oude Foresters complex’ tegen het grote Ajax aan het begin van hun successeizoen 1994-1995. Ook een mooi hoogtepunt was de beslissingswedstrijd tegen Kampong, op neutraal terrein bij AFC Amsterdam, voor promotie naar de 1e klasse. “Een lange nacompetitie reeks van meerdere knock-outs die we allemaal wonnen ging daaraan vooraf. Volgens mij moet het 2018 geweest zijn. We gingen met 2 of 3 bussen heen, ik scoorde 2 kopgoals in die wedstrijd maar helaas was dat niet voldoende. Deze wedstrijd werd uiteindelijk met 3-2 verloren maar de hele (nacompetitie) route hiernaar toe in combinatie met de sfeer en beleving dat jaar was een prachtige herinnering”.

“De Foresters verbindt generaties”
Het verenigingsleven verenigt generaties en creëert vriendengroepen voor het leven, zo ervaart Dennis het jarenlang lid zijn van De Foresters. “Je krijgt er veel meer voor terug dan alleen maar een potje voetballen”. Hij was ooit een van de jongste spelers in het eerste, later behoorde hij tot de oudere garde. “Je leert van de ouderen maar zeker ook van de jongeren en dat geef je ook weer door aan de volgende generatie, De Foresters verbindt generaties”. Dennis is, samen met een aantal anderen, betrokken bij de organisatie van de jubileum feestdag en het reünie-toernooi op 4 april en hij hoopt van ganser harte “dat alle mensen en spelers die zaterdag 4 april op het 80-jarig jubileum komen er ook over 20 jaar weer bij zijn bij een mogelijk 100-jarig jubileum”. En dat kenmerkt het zijn van een Forester, gewoon je hele leven lang.

Merlijn Henschen:
“Ik was multi-inzetbaar ”
Merlijn Henschen is de jongste telg van het Forester kwartet in de krant van deze week en hij vertegenwoordigt de huidige garde van de spelers op het veld. Op 6-jarige leeftijd begonnen en nu alweer achttien jaar lid. “Bij de jeugd en de senioren heb ik op alle posities op het veld gespeeld, ik was multi-inzetbaar, de trainers kozen waar ik moest spelen. Zij vonden mij ook een intelligente speler, want ik had goed spelinzicht”, zo karakteriseert Merlijn zijn kwaliteiten als speler. Nu speelt hij in zaterdag drie, een prima mix in combinatie met zijn huidige werk. “We zijn hard op weg om ongeslagen kampioen te worden”, zo zegt hij trots

“Ik wil graag een beleidsmatige functie”
Maar Merlijn doet veel meer bij de club. Hij is trainer van de ‘jongens onder 13’ en hoofd jeugdopleiding, een Forester in hart en nieren. Hij heeft als speler en trainer vele successen meegemaakt. Promoveren met het eerste elftal en kampioen worden met de jeugd, “Het is prachtig als je een hele groep jongens blij kunt maken als je kampioen wordt”, zo vertelt Merlijn bevlogen.
Een ander hoogtepunt en mooie herinnering was met zijn team in de B1, dat een toernooi in 2017 had gewonnen en daardoor naar Polen mocht om daar een toernooi te spelen, “de resultaten daar waren niet om over naar huis te schrijven, maar het was een geweldige belevenis”.
Merlijn is nu vooral betrokken bij alles wat er gebeurt op het veld, maar hij heeft meer ambities binnen zijn loopbaan bij de club, hij wil in de toekomst iets meer achter de schermen aan het werk. “Ze weten het hoor bij de club, de gesprekken over volgend jaar worden al gevoerd”, voegt hij lachend toe. Toch vindt hij het nu nog leuk om met de jeugd op het veld te staan.

“Foresters is een buurthuis”
Merlijn praat super enthousiast over zijn club “Foresters is de mooiste club in Heiloo waar mensen verbinding zoeken, het is een grote familie, maar ook een soort van buurthuis voor jongeren.” Hij benadrukt daarbij dat het aantal jongeren niet echt groeit, “De komst van een grote nieuwe woonwijk zou mooi zijn”. Dit acht Merlijn wat betreft de jeugdopleiding een goeie stap. “We moeten net als vroeger de jeugd een passend aanbod kunnen bieden, elke jongere een plek op het veld waar hij of zij zich prettig voelt”, zo spreekt Merlijn over de toekomst. Zie je wel, nu al nadenken over het beleid om ervoor te zorgen dat De Foresters op weg kan blijven gaan naar haar 100ste verjaardag.