Herstart in Heiloo (3): Haar wacht een stralende toekomst

Heiloo vangt zo’n 150 mensen op die zijn gevlucht voor oorlog of omdat ze vanwege hun afkomst, geloof, politieke overtuiging of seksuele geaardheid niet veilig waren in hun land van herkomst. Daarnaast wonen er mensen die als vluchteling geaccepteerd zijn in Heiloo. Wie zijn zij, en wie zijn er bij hun opvang en integratie betrokken? De Uitkijkpost zoekt het uit in een serie.

Wie: Alissar Mori (20), afkomstig uit de regio rond Aleppo in Syrië, vluchtte in 2020 met haar moeder, broer en twee zussen voor de oorlog. Woont sinds twee jaar met haar moeder en zus in een rijtjeshuis in Heiloo. Volgt een mbo-opleiding sociaal werk bij het Horizon College in Alkmaar.

U kunt Alissar kennen van de broodafdeling bij de supermarkt in Het Loo, waar ze elk weekend werkt. Maar ook van de dodenherdenking op 4 mei in de Witte Kerk, waar ze op verzoek van de burgemeester een vlammend betoog hield over vrijheid. De vrijheid die er in haar geboorteland Syrië niet is, en in Nederland wel. “Ik hoop dat het altijd zo blijft”, zei Alissar in haar toespraak, “en dat we hiervoor dankbaar blijven, omdat er mensen zijn die nu iedere dag doodgaan terwijl ze voor vrijheid vechten. Die een klein beetje willen van wat we in Nederland hebben.”

Tussen twee culturen
Ze zegt ook dat ze wel heeft moeten wennen aan die Nederlandse vrijheid. Een culture shock, noemt ze het, die is nog steeds niet helemaal over. “Blijkbaar hoef ik niet zenuwachtig te zijn als mijn manager goedemorgen tegen mij zegt. En ik hoef niet te zeggen dat het okay is als iets niet okay is.” Eigenlijk zit Alissar nu tussen twee culturen in. Nee zeggen is in de Syrische cultuur niet gebruikelijk; iedereen staat altijd voor elkaar klaar. Aan de ene kant verlangt ze soms terug naar die warmte, en vindt ze Nederlanders maar afstandelijk en weinig flexibel, alles gaat op afspraak. Aan de andere kant moet ze inmiddels niet meer denken aan een huis dat altijd vol is met gasten, en waar elk moment iemand op de deur kan kloppen met wie je uitgebreid thee mee moet gaan drinken. Daarvoor heeft Alissar het veel te druk.

Heiloo voor Elkaar
Want druk is ze, deze enthousiaste, rad pratende en beweeglijke jonge vrouw. Ze volgt een fulltime opleiding waar ze de hoogste cijfers van de klas haalt, werkt, doet er nog een cursus Cambridge Engels naast, loopt af en toe hard, en ze heeft een vriend, die ze in de taalklas van het asielzoekerscentrum leerde kennen. Ondanks dat Alissar vloeiend Nederlands spreekt, heeft ze maar een half jaar les gehad. “Ik praat gewoon veel, zo leer je het snel.” Schrijven is nog iets lastiger en ze probeert haar woordenschat uit te breiden. Daarom gaat ze elke maandagochtend naar een gepensioneerde hoogleraar taalkunde in Heiloo, Geert Booij. Hij neemt proefexamens Nederlands met haar door, en leert haar woorden als: ‘nogal’, ‘hoogstens’, een ‘aanvaardbaar’. De vrijwilligersorganisatie Heiloo voor Elkaar bracht haar met de Heilooër in contact.

Grootse plannen
Alissar heeft dan ook grootse plannen voor de toekomst. Na het mbo wil ze een jaar hbo doen, en dan door naar de universiteit. Om precies te zijn: een parttime baan als sociaal werker, en daarnaast een deeltijdstudie. Misschien psychologie, misschien taalkunde net als Geert Booij. Heimwee heeft ze niet. Haar moeder is soms wel verdrietig, vertelt Allissar. Ze heeft hun huis in Syrië achter moeten laten. Jarenlang had ze hard gewerkt als docent om mooie spullen te kopen. Die zijn nu weg, het huis is leeggeroofd. En moeder kan hier niet haar oude beroep uitoefenen. Maar de dochters doen het heel goed. Haar zus volgt een opleiding bedrijfseconomie en werkt in de horeca en in een kledingzaak. En Alissar? Haar wacht een stralende toekomst, dat kan bijna niet anders.

Tekst en foto: Mariette Huisjes