Doe Normal!
Met veel bombarie werd er een nieuwe winkel geopend in de stad: de Normal. Een winkelketen met bekende (verzorgings)producten tegen zeer lage prijzen. Kijk, dan heb je me! Voor de grand opening waarbij je in de rij moest staan met als beloning een goodiebag achtte ik mezelf niet hysterisch genoeg, maar de zondagmiddag erna verzamelde ik al mijn moed. Ik ging erop af!
Voor de deur speelde Bertje Doperwtje, ik vind hem altijd vrij druk. Maar toen ik eenmaal binnen was wist ik weer wat ‘druk’ echt betekent. Ik pakte een mandje, mengde mij in de stroom mensen en werd de winkel doorgezogen, er was geen weg meer terug.
Fanatiek dompelde ik mij onder in het kopen van bekende producten tegen lage prijzen. Een bronzingpoeder van Honolulu: vast een bekend product dus hup, in mijn mandje! Een doos zout voor in de vaatwasser voor twee euro nog wat: is dit goedkoop? Het zal wel dus hup, in mijn mandje! Een pakket met nepwimpers voor vijftien euro: heb ik dit echt nodig? Ik denk het wel dus hup, in mijn mandje.
Je komt in een andere dimensie als je jezelf hierin onderdompelt. De dame die voor mij schuifelde had een kind mee: “Wat moet dat hier? Alsof dat kind het leuk vindt”, vroeg ik mezelf boosaardig af. Schappen waar niemand voor stond meed ik als de pest terwijl ik gek werd bij het idee dat ene rekje te missen waar iedereen zich voor verdrong. Met het betere elleboogwerk vloog ik eropaf.
Eenmaal thuis stalde ik trots en gelukkig mijn aankopen uit op tafel. Een pak vaatwasserzout, AA-batterijen, een minuscule make-upkwast waar ik negen euro voor betaalde, bronzingpoeder, nepwimpers die ik serieus nooit gebruik en een avocadosnijder. Ik keek er eens goed naar en toen dacht ik: wat moet ik hier eigenlijk mee? Margreethje doe toch eens Normal.