Wijn
Nu Heiloo binnen korte tijd verrijkt is met twee wijnwinkels, verwacht ik dat de polarisatie in de gemeente tot een nulpunt zal dalen. Eenheid, samenwerking, schouderklopjes en lachbuien zullen alom in Heiloo zichtbaar worden. Want hoe vaak lees je niet dat de problemen uit de lucht zijn als de twee kemphanen met elkaar ‘een goed glas wijn’ hebben gedronken? Nou dan.
Vooral zo doorgaan, maar wat mij hieraan stoort is het woordje ‘goed’. Je gaat verdikkeme toch niet een gesprek aan onder het drinken van een slechte wijn. Ja, die bestaat en de onverantwoord lage prijs bij sommige grootgrutters is al een aanwijzing voor bocht. Bovendien komen ze vaak uit een ver land. In plaats van rijping op houten vaten in een nabije kasteelkelder klotst goedkope wijn wekenlang over oceanen in roestvrijstalen containers in de brandende zon, wat nog milieuschade veroorzaakt ook.
Trouwens, als je erop gaat letten kan de helft van de woorden in de consumptieve sector geschrapt worden, te beginnen met ‘goed glas wijn’. Overbodig: frisse salade, geurige koffie, hete thee, sprankelende bubbel, luchtig geslagen slagroom, knapperig stokbrood, echte chocolade, koele witte wijn. Test: schrap de overbodige woorden. Op hoeveel komt u?
Terug naar de wijn. Lang geleden kreeg ik het Certificaat van de Ordre van La Cruche Blanche. Niet lachen. In Het Hoekstuk van de zeventiger jaren bestond een slijterij die een paar avonden – ik meen vijf – een wijncursus gaf. Had je die zonder absentie gevolgd, dan kreeg je dat diploma. Volkomen fake natuurlijk. De winkel heette De Witte Kruik. Vandaar de Franse naam van de Ordre.
De cursus heeft wel wat opgeleverd: wijnkennis en een aantal vriendschappen.