Kerstverhaal door Puck
Er was eens een meisje in het kleine dorpje Heiloo, ze heette Nina en hield van de natuur en het meest van allemaal: het Beestenboetje. Dit verhaal heeft zich op Eerste Kerstdag afgespeeld, dus nu zeg ik: lekker zitten en hier komt-ie.
Nina wordt wakker en het lijkt een normale dag: papa is vroeg weg voor werk, mama ligt nog te slapen en Nina trekt haar kleren aan en wil vertrekken om naar het Beestenboetje te gaan. Elke dag in de week gaat ze naar de hertjes, maar op donderdag gaat ze extra vroeg, want dan zijn ze nog zo schattig aan het slapen. Ze stapt naar buiten en schrikt zich rot. Het heeft gesneeuwd! Ze is zo blij dat ze een gat in de lucht springt. Snel rent ze naar het Beestenboetje. Ze komt aan en dan ziet ze een jongen van ongeveer haar leeftijd bij de hertjes. Ze loopt naar hem toe en zegt: ’Hoi ik ben Nina, wie ben jij?’ ‘Hé, ik ben Max, ik kom mijn vader helpen om de hertjes te verzorgen. Wat doe jij hier?’ Nina glimlacht en zegt dan: 'Oh wat leuk, ik kom hier elke ochtend even naar ze kijken, maar op donderdag ga ik extra vroeg, ze slapen dan zo schattig.’ Ze kijken elkaar even aan en moeten dan spontaan allebei lachen.
'Nou ik moet maar eens gaan. Ik moet mijn vader helpen en zo naar school’, zegt Max. En dan loopt hij weg. Nina blijft nog even staan en oh nee! Het is al heel laat. Ze moet over vijf minuten op school zijn en het is minstens 10 minuten lopen! Ze rent zo snel ze kan en het lukt haar binnen de tijd.
Op school is het een normale dag en thuis eten ze haar lievelingseten. In bed kan ze maar niet slapen, ze blijft aan Max denken, hij was zo leuk! Zou ze hem nog wel een keer zien? De volgende ochtend werd ze blij wakker. Ze ging weer naar het Beestenboetje en zou warme chocolademelk meenemen voor als Max er weer is. En ja hoor, daar stond hij weer. Het ging een beetje hetzelfde als gisteren. Maar toch was het vandaag net iets leuker. Ze zei dat ze chocolademelk had en hij nam meteen een slok. Toen liep er een lange man met zwart en grijs haar en een bril op hen af. ‘Hoi pap, dit is dat meisje Nina waar ik het over had, ze houdt van de hertjes hier', zei Max. ‘Nou wat geweldig! We zoeken nog een vrijwilliger! Als je wilt natuurlijk, maar je bent van harte welkom.' Nina wist niet wat haar overkwam! Ze ging het thuis meteen aan pap en mam vertellen, en geloof het of niet: het begon ook nog te sneeuwen! Toen ze thuiskwam vroeg haar moeder meteen waarom ze zo vrolijk was. Nina vertelde alles en het mocht van mama! Ze belde meteen papa en die zei ook ja! En zo was het de gelukkigste kerst uit heel het leven van Nina.
Door Puck Houtman, 11 jaar.