Geen FOMO maar FOBI
Noem het verstandig, ouderdom of een toevallige samenloop van omstandigheden, maar de (bier)kermis in Heiloo heb ik nog nooit bezocht. Ook dit jaar, terwijl de muziek van de buren mij tijdens dit typen om de oren schalt, zal ik niet aanwezig zijn.
Vanmorgen strompelden er twee verdwaasde (lees: nog dronken) kinderen, waarvan eentje niet van mezelf, de trap af en namen plaats aan de koffietafel buiten. De vriendinnen maakten alweer plannen voor de middagborrel en de filmpjes van de vorige avond werden nog eens gierend bekeken.
Nog niet zo lang geleden waren er twee Heiloose evenementen die ik nog nooit beleefd had, tot 21 juni welteverstaan. Maar deze zonnewende kon ik de FOMO niet langer aan en trok ik samen met de twee jongste kinderen en mijn moeder - uit Alkmaar overgekomen met grote verwachtingen - richting het bos. Omdat we eerst al geen ijsje konden halen - te druk en slechte tijdsplanning, de zon zou niet wachten - waren de kinderen niet al te blij met het uitstapje.
Met twee narrige en ruziemakende kinderen, een hond met FOBI en een moeder zat ik daar vol verwachting te wachten op het oogverblindende spektakel. En wachten deden we. Het was bijna volledig donker toen de mensen maar eens besloten onverrichter zake op te stappen. Teleurgesteld werden de camera’s weggeborgen.
Gelukkig voor alle kermisgangers voeg ik mij dit jaar niet opeens spontaan voor het eerst bij dit spektakel. Wie weet wat voor een ellende en teleurstelling ik daar zal manifesteren. De regen komt dus niet door mij.
Wat betreft feestjes, publieke uitjes en kermistenten heb ik de laatste tijd geen FOMO maar juist FOBI. Fear Of Being Included. Het zal de leeftijd zijn, de drukte van het dagelijks leven, of mijn ietwat kluizenaarskarakter, ik ben alleen thuis helemaal oké. En daar is niets mis mee.