Sportief weekje
Mijn kinderen zitten niet op voetbal, maar op atletiek. Of dat een geheel eigen keuze is laat ik liever even in het midden. Ik zeg wel dat ik tijdens die lange, lange wedstrijddagen die hun naam eer aandoen - het is een wedstijd en hij duurt echt de hele dag - niet durf te klagen. Vriend en ik stoten elkaar dan even bemoedigend aan en fluisteren: ‘Denk maar aan alle zaterdagochtenden dat we geen verplichtingen hebben.’ Het zijn namelijk maar drie competitiewedstrijddagen per baanseizoen.
Een hele fijne bijkomstigheid bij onze club in Heiloo is de onderlinge sfeer. Al lijkt die bij alle clubs wel zo te zijn. Competitief, sportief en vooral ontspannen. Kinderen moedigen elkaar aan en ik hoor eigenlijk nooit iemand op elkaar of de tegenstanders mopperen. Op deze manier zijn dit soort lange dagen toch iets minder lang. Stoeltjes mee, broodtrommels en koekjes, wat boekjes, een kaartspel en een voetbal. En mocht je het alsnog wel erg lang vinden, dan mag je altijd - verplicht - inspringen als hulpouder bij een onderdeel. Zo is vriend ondertussen expert discuswerpen en windmetingen doen. Ik zeg, alleen maar pluspunten.
Zijn er geen nadelen? Nou, ik weet niet of ik dit al eens aangekaart heb, maar Trias heeft ook ieder jaar een ouder-kind trainingsmiddag. Daar kun je met een beetje goed fatsoen niet onderuit. Het is inmiddels bijna een jaar geleden, maar ik geloof dat ik er nog spierpijn van heb. Met trillende bovenbenen in de startblokken, als een soort vastgelopen nijlpaard springend door het mulle zand en hyperventilerend na een half rondje: zo zal ik worden herinnerd. Ik geloof dat ze dit jaar liever papa meehebben.
Maar het voetballen komt deze week gelukkig ook aan bod. De scholen van Heiloo staan weer lekker potjes te spelen op de velden bij HSV. Mijn kinderen zullen daar niet uitblinken of gescout worden voor AZ, maar gelukkig mogen ze zondag wel hun opwachting maken bij de Maalwaterrun. Ik zal voor ze klappen, langs de kant.