Afbeelding

Het grote verlies van familie Bruin

16 jul, 20:00 Human Interest Heiloo

Mona overleed 22 jaar geleden, ze was slechts 23 jaar jong. Mona Bruin is gestorven aan een melanoom waardoor ze uiteindelijk botkanker kreeg.

Edith, Mona's oudere zus vertelt: "Ik was hoogzwanger van mijn dochter Demi toen Mona terminaal in het ziekenhuis lag. Gelukkig heeft ze Demi nog vast kunnen houden, 2 maanden later is Mona overleden". Op het moment dat Edith haar dochter kwam laten zien hebben ze Mona met bed naar het restaurant van het ziekenhuis gereden. Daar lag Demi in de armen van Mona. Andere mensen in het restaurant dachten dat Mona net bevallen was.

Edith en Mona hadden een sterke band. Mona was een rustig meisje, trok zich graag terug. Edith daarentegen had praatjes voor tien. Het kwam vaak voor dat Edith voor Mona in de bres moest springen. Ze gingen samen uit en de vrienden van Edith waren ook Mona's vrienden.

Mona ging naar de huishoudschool, later ging ze werken bij een bakker in de stad. Dit deed ze met veel plezier. Ze kreeg op haar 17e verkering met Ruud. Het stel ging samenwonen in Heerhugowaard.

Op haar 19e liet ze haar eerste moedervlek weghalen. Tijdens het afdrogen na een douchebeurt was de moedervlek gaan bloeden. Ze belandde bij de dokter. In de vier jaar dat ze ziek was zijn er ontelbaar veel moedervlekken weggehaald. Een moedervlek op haar rug sloeg naar binnen en zo kreeg ze botkanker. De ziekte was heel agressief en Mona had veel last van bijwerkingen.

De moeder van Mona wilde er niet aan dat ze haar dochter zou verliezen. Toen Mona al heel ziek op bed lag in de woonkamer van haar huis in Heerhugowaard vond moeder Bruin een brief van de dokter. In de brief stond "Mona heeft niet lang meer en dat weet ze". Dit was een heel confronterend moment. Mona en haar familie hebben veel steun gehad in deze moeilijke periode aan een lieve zuster genaamd Dixy. Toen Mona in haar laatste fase in het ziekenhuis lag kwam Dixy vaak 's nachts op het randje van haar bed zitten. Ze spraken dan over de ziekte. Tijdens de laatste wake heeft Dixy de familie geadviseerd Mona letterlijk los te laten. Mona lag in armen van haar moeder en zolang die aanraking er was zou Mona blijven vechten en het leven niet los laten.

Na 22 jaar gaat ieder gezinslid op zijn eigen manier om met het verlies. Edith praat graag over haar zus en absorbeert herinneringen. Ze wil de herinnering aan Mona levend houden, ze is bang om dingen kwijt te raken. Moeder Bruin gaat op een andere manier met het verdriet om. Naar filmpjes van Mona kan ze slecht kijken. Ze vindt het moeilijk om Mona's stem te horen. Edith is supertrots op haar ouders. Ondanks het verlies van hun dochter zijn het vrolijke mensen, het is er altijd gezellig.

In Demi, haar dochter, ziet Edith Mona terug. Ze hebben dezelfde maniertjes, dezelfde handgebaren en dezelfde vrouwelijke onhandigheid. Al heeft Demi Mona niet gekend, Demi is er zeker van dat haar tante, als ze nog geleefd zou hebben, een dikke vriendin zou zijn.

Heel bijzonder aan het verhaal van familie Bruin is dat Edith sinds 5 jaar verkering heeft met Ruud, het vriendje van Mona destijds. Ze kunnen hun verdriet over Mona delen met elkaar als geen ander. Sterfdagen en verjaardagen slaan ze zich samen doorheen. Edith en Ruud gaan volgend jaar trouwen.

Tekst en foto's: Margreeth Anema

    

Afbeelding
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief